Antes de ser este domador de imposibles, Alfredo Valero habitaba un mundo de branco e negro, ríxido como unha partitura de mármore. Aos 15 anos xa era profesor de acordeón con sobresaliente; o “repelente neno Vicente” que gañaba concursos mentres ti aínda non sabías que era un bemol.

Durante anos, a súa vida foi unha “lavadora con teclas” que o levou aos escenarios do Teatro de la Zarzuela ou do Teatro Clásico Nacional, e a compartir furgoneta e suor con lendas como La Orquesta Mondragón, Revólver ou Radio Tarifa. Aos 28 anos, descubriu a maxia na escola de Tamariz.